Digital Rights Management

31-10-2008

DRM, oftewel Digital Rights Management, zijn een hoop methoden om mensen te beletten een illegale kopie van een game of film te maken, of om daar op illegale wijze gebruik van te maken. Eerst zag ik dit als een nieuwe richting van bescherming van Copyright en had ik dus best begrip en geduld voor het zoeken naar een goede methode. Nu, een eind in deze weg, begint mijn vertrouwen en geduld aardig te verdwijnen. Hoog tijd om mijn irritatie eens van me af te schrijven!

Al een tijdje is DRM een begrip en heeft het op vele manieren het nieuws gehaald: Sony die zo ongeveer een rootkit had geschreven bij een DRM controle van muziek cd’s, Vista die zoveel aan DRM doet dat hij er traag van zou worden, games die maar een paar keer geïnstalleerd kunnen worden, ITunes waar je muziek die je koopt maar een beperkt aantal keren kan branden, et cetera, et cetera.

Kijkende naar de reacties bij Spore op Amazon.com en zelfs het verschijnen van kritiek in mijn favo webcomic XKCD.com, met de grappige titel “Steal this comic”, lijkt het dat ik er niet alleen voor sta met mijn irritatie.


Na de reacties op Amazon over de DRM van Spore had ik natuurlijk het idee dat EA hier als grote aangevallen partij wel iets mee zou moeten doen. Buiten Sony had er nog niemand zo negatief het nieuws gehaald.

Eerst even wat er mis is: je mocht deze game na aanschaf drie keer installeren. Serieus. Dat betekent dus dat wanneer je hem op je PC installeert (1), hem leuk blijkt te vinden en daarom op je laptop van je werk installeert (2) en daarna je PC een keer overnieuw installeert (3), het einde verhaal is met je game. Je hebt hem opgebruikt. Nooit meer je PC herinstalleren, dan mag je de game namelijk niet meer activeren.

Het antwoord van Electronic Arts? Eén installatie toevoegen. Nu mag je hem dus vier keer installeren. Wanneer je net als de meeste gamers zo’n beetje ieder half jaar je PC herinstalleert, een keer Vista test, een keer Windows 2008 test, een keer een andere PC wil gebruiken of je PC vervangt, tja, dan hou je al snel niets meer over.

Daarna kwam de tweede grote actie van Electronic Arts. Deze was nog mooier van aard: volgens EA baalt slechts 0,2% van de gamers hiervan, dus laten ze het zo. EA denkt dat het probleem niet bestaat, dus bekijk het maar met je gezeur:

99.8% of Gamers Don’t Care About DRM, Says EA
“If you thought that EA might have been humbled by the massive Internet backlash against its use of SecuROM in its recent games, then you’d be wrong. Speaking at the Dow Jones/Nielsen Media and Money Conference, EA’s CEO John Riccitiello claimed that the whole issue had been blown out of all proportion . ‘We implemented a form of DRM and it’s something that 99.8 per cent of users wouldn’t notice,’ claimed Riccitiello, ‘but for the other 0.2 percent, it became an issue and a number of them launched a cabal online to protest against it.'”

(Bron: Slashdot.org)

Voor iTunes geldt wat mij betreft helemaal hetzelfde. Waarom mag ik muziek die ik koop maar op één PC bewaren? Waarom mag ik die muziek maar vier keer branden? Het eerste wat ik altijd doe is een rewrite-able CD branden om mijn eigen gekochte muziek te rippen. Dan weet ik tenminste dat ik er langer plezier van zal hebben. Wat is dat toch met die mensen? Wanneer ik een CD koop is hij toch van mij?

EA zijn online shop is eveneens zo’n pracht van een product: koop een game en je mag hem zes maanden downloaden. Wil je dat de door jou betaalde game beschikbaar blijft, dan moet je gewoon extra geld gaan overmaken.

Steam is dan weer één van de weinigen die het wel goed doet. Wanneer je op Steam een game koopt, lijk je deze zonder beperking altijd te kunnen blijven downloaden. Wat ik dan weer frustrerend vind aan Steam, is het herhaaldelijk checken van de game. Je moet je game wanneer je Online bent op Offline zetten, wil je op een lanparty zonder internet kunnen gamen. Ben je dat vergeten heb je pech, de game kan niet online valideren, dus je kan zonder internet gewoon niet spelen.

Fijne voorbeelden, maar waar zeik je nou over?!

Waar ik gewoon ziek van begin te worden, is dat alle vormen van kopieerbescherming altijd ENKEL ten koste van de betalende mensen gaat. Als ik een film koop in de winkel (ja, serieus, dat doe ik weleens), moet ik eerst door de vele “Brein”, “Films kopiëren is diefstal”, “Dit is auteursrechtelijk beschermd”, “alleen bestemd voor bekijken in huiselijke kring”, bla en bla heen spoelen. Meestal mag dat niet, dus moet ik die crap gewoon kijken. Als ik deze film illegaal had gedownload of gekopieerd, dan had ik dat niet hoeven kijken. In de illegale versie wordt die nonsens er altijd afgeknipt. Waarom plaats je bij aanvang van de film niet één linkje of verwijzing naar een globale website waar al die shit gewoon opgesomd staat? Zouden ze het niet een keuze in het hoofdmenu kunnen maken: “Aanrader: Rechten en plichten behorend bij dit product”. Is dit een wettenprobleem? Staat de fabrikant niet sterk genoeg in een rechtszaak wanneer ik dat niet verplicht gezien heb? Wellicht moet de overheid daar dan maar iets aan doen, want iedereen wordt geacht de wet te kennen. Waarom moet ik die crap telkens weer bekijken omdat ik dom genoeg was om te betalen?

Als ik een game illegaal kopieer, dan hoef ik niet telkens mijn goede DVD er in te doen. Ik heb geen rare kopieerbeveiligings-problemen. Er zijn serieus games die ik nooit legaal aan de gang heb gekregen, enkel omdat ik “Daemon tools” of “Alcohol 120%” draai om virtuele cd’s te kunnen mounten, waarbij een game ze